Tajemnica podlaskich śledzi

Kuuuuuuupujcie Kuryer Dworski, kuuuuuupujcie. Kuuuuuupujcie Kuryer Dworski, kuuuuuupujcie.

Tylko u nas najnowsze ploty z dworu książęcego.... Kuuuuuupujcie Kuryer Dworski, kuuuuuupujcie.

Witam drogich Czytelników oraz stateczne Czytelniczki z nad krawędzi żywota. Po całonocnym rozważaniu marności ludzkiego losu, roztrząsaniu też Kartezjusza itp. itd. czyli, dnia następnego po męskim spotkaniu z księciem Karolem Stanisławem Radziwille jakie miałem okazję ostatnio przeżyć. Przeżyć to chyba właściwe określenie, ale nie oddające całej tragicznej sytuacji dnia następnego. Tak Szanowna publiko, dosłownie przeżyć. Bo o ile po pierwszym posiedzeniu umierałem, o tyle po drugim już tyło żal mi było, żem faktycznie nie zszedł z tego świata po tym pierwszym spotkaniu.

Ale dość utyskiwania i jojczenia, że ziemia się kręci czasem zbyt szybko pod naszymi nogami i przejdźmy do relacji i nowych powiastek. Gdybym miejscami tracił gdzieś wątek, to proszę o wybaczenie. Bo może w tym akurat momencie, wracają do mnie koszmary, lub walczę z białymi myszkami.

Miejsce akcji, okolice Orli, a dokładnie to się dowiecie jak doczytacie.

Wielki namiot z wszelkimi u dogodnościami, scena, światła, Maryla grająca i coś brzdąkająca. w środku stół zastawiony wszelkimi delicjami. Ja i książę Radziwiłł „Kochanieńki” w rozmowie nocnej Polaków.

A jedz że panie kochaneczku, jedz bo się zmarnuje po świętach. Ja już patrzenia nie mam na te uginające się stoły. A zjadłbym jakąś zalewajkę, albo ogórkową. A tu człowieka kawiorem i jakimiś ośmiorniczkami faszerują, że już czasem sam rybą zajeżdżam niczym moje dziecięcia?

No co się Pan, panie Skrybo tak bardzo dziwujesz? Tak miałem jak taka przygodę, po której zostałem ojcem prawie milionowej rodziny.

A pij pan panie Skryba, no co tak się trząchasz? Bladyś i mizerny. Pij jak Ci mówię, bo za kołnierz wyleje i tak się skończy nasza wspólna biesiada. No wyobraź pan sobie, panie skrybo, że kiedyś na pewnym bankiecie ten Soplica  gołodupiec zaczął mi dokuczać, żem nie widział morza na oczy i po nim, żem nie pływał.

Mówię więc mu, ty dziadu, ja morza nie widziałem? A skąd Twe bogactwo, jeśli nie z mojego morza? Ty nawet nie wiesz, że u mnie swój mają początek różne morza. A jeśli morza to i oceany. A jeśli więc gamoniu i nieuku, bo na lekcjach hitu zapewne  drzemałeś, to i nie wiesz, że swe wszelkie życie, początek bierze z Kornina. Kornin* to nic innego jak źródło, z którego swój początek Morze bierze dalej swe mętne wody pełne życia toczy.

Soplica jako burak lub jakieś raczysko, zaczerwieniał, ziapę mocno przymknął. Za to jego towarzystwo dawaj się rozpytywać o genezę tej naszej przemiłej pogawędki. Im opowiedziałem i Tobie drogi Skrybo, też ją opowiem. Lecz wypij jeszcze łyczek, byś się nie odwodnił.

Będąc młodym chmurnym i jurnym chłopięciem, na rumaku  morze postanowiłem  pokonać. Właściwie to sam je musiałem przepłynąć, bo mój rumak miał słabszy dzień i byłby utonął. Wziąłem go panie skrybo za kopyta i płyniemy, płyniemy. Fale takie wielkie, że w pewnej chwili gdy na szczyt fali wpłynęliśmy, to przyszło nam z jej grzbietu zsunąć się wprost na wielką chmurę.

Koń się wody opił, więc położyłem go na tej chmurze i dawaj mu po brzuchu skakać, by wypluł to wszystko co mu na wątrobie zalegało. Nawet nie wyobrażasz ile śmiecia do pyska zagarnął. Jakieś butelki z winem, a to kilka dorszy i jednego rekina. W pewnym momencie wypluł on piękną syrenę, przez co poczuł się lepiej. A muszę Ci powiedzieć, że syrena niczego była sobie. Rozumiesz, wszystko miała jak należy. Duże brązowe oczy, no i że tak powiem, płetwę też niczego sobie.

No pij Waść, nie ociągaj się. Toż to smaczny trunek, a nie morska woda. Bo już podejrzewam, że jak ten mój rumak w niej mocno gustujesz.

No więc panie Skrybo, jako, że chmura dość rozległa, to rumaka na popas na jej drugi brzeg wyprawiłem. No i siedzę sobie z tą syreną, o muzyce, o znaczkach rozmawiamy. I w jej piękne oczy się wpatruję.

A jak panience na imię, pytam się tak szarmancko i wąsa przy okazji podkręcam. A ona się tylko uśmiecha i ogonem skromnie zakrywa. Ale co tam takim małym ogonkiem ma zakryć te dość spore swe wdzięki. No więc wszystko idzie w dobrym kierunku, już jej zaczynam tłumaczyć te sprawy. No wiesz panie skryba. Kwiatki, pszczółki, motylki, a ona nich ferstejn, o czem ja do niej rozmawiam i niedostępną odgrywa.

Mówię panie skrybo, sprawa robi się śliska, co się do niej przytulę, to ona mi jakoś tak, myk i się wyślizgnie. A muszę się przyznać, że miłością do niej zapalałem gorącą . Może i biednie ona  wyglądała. Włos mokry i rozczochrany. Wodorosty i jakieś śmiecia w kołtunach wplecione, z nosa kapie, i morską tonią od niej jedzie. Ale co mi tam. Tyś będziesz dziś moja.

Ale syrena do mnie, że ona z dobrego domu i za nic nie pozwoli się zbliżyć cudzemu chłopu, jeśli nie będziemy mieli kościelnego ślubu. Siedzimy na tej chmurze, a skąd tu wziąć księdza czy nawet rabina by znaleźć. Lecz nie od parady mój jest pomyślunek. Wiem, ale nie zdradzę. Pij Waść tą okowitę.

Zagwizdałem na konia i dawaj chmurę mu do rzędu mocować.

Jak mocować, a normalnie. Sztorm na chmurę wyrzucił wielką rybacka sieć. Więc w nią upchałem chmurę i dawaj jak bryczką z niej koniem powozić. Siedzę sobie z moją syrenka na tej wielkiej chmurze, konik pomyka stępa po falach.

Więc jedziemy,  fale co raz mniejsze aż do źródła czyli Kornina dojechaliśmy. Ale pij pan, panie skryba, pij. No i może jakiegoś ciasta spróbujesz? Jedz bo się zmarnuje. Gości już  nie będzie, a szkoda wyrzucić.

No więc dojechaliśmy z tą chmurą. Patrzę a pod lasem stara kapliczka stoi. Jak kapliczka to pewnie i jakiś święty człowiek w niej mieszka. A jak święty, to może i ślub nam da naprędce. Pukam, stukam, a tu nikt nie wychodzi. A syrenka jakby mniejsza była. Więc głośniej walę w te wierzeje. Otwieraj, woda pod drzwi Ci podchodzi, ratuj się, ratuj. Na Szczyty uciekaj, drę się do dziurki od klucza.

Faktycznie jakiś obdartus wyskoczył, walizkę kolanem jeszcze dociska. Włos rozczochrany, oko lekko szalone. Gdzie, gdzie ta woda gdzie te góry w pobliżu? Jagodna, wdziewaj koszulinę i uciekajmy co prędzej.

Bo musisz wiedzieć panie skrybo, że święty człowiek miał kogoś na zimne wieczory. Widać nie lubił w zimnym łożu sypiać i przygruchał sobie pewną młodą wdowę. A może to nie była wdowa, ale była młoda.

No więc łaps go za tą bronę, i wołam mu do ucha. Stop gościu, wyhamuj. Nie ma pośpiechu. Dasz nam ślub i możesz sobie z wesołą wdówką odpływać. Ale panie ratujmy się. Po co mamy się topić, niech ktoś z nas przeżyję. Szlachty Ci u nas dostatek, a mędrców i świętych brakuje.

Spoko gościu, woda już trochę opada, ale mnie ciśnienie rośnie. Jak mnie z tą moją syrenką nie połączysz węzłem małżeńskim, to Cię własnoręcznie  w bajorku utopię.

Ale po co zaraz takie wrogie słowa. Panie, szepcze mi on do ucha. Ale ja to tak dla pucu i darmowej wyżerki rżnę świętego człowieka. Ja mam alimenta do spłacenia i tak się przed policmajstrem ukrywam. Więc ślub będzie nie ważny. Tak jak byście na kartę rowerowa żyli.

Ja wiem, ty wiesz, ale panna nie musi o tem wiedzieć. Czy kobiety muszą znać wszelkie męskie sekrety? Walnąłem go przy tym w pleki, aż mało mi z tego świata nie zszedł.

Więc pannę młodą w tej sieci rybackiej przyodzianą do ołtarza powiodłem, kazałem wszelkie formułki powiedzieć. Że biorę ją za żonę, że będę jej wierny i tak dalej i tak dalej. No i po wszystkim już pora na noc poślubną.

Wiesz panie Skryba. Przez skromność i dobre wychowanie szczegółów nie będę wyjawiał. Noc była upojna i wręcz szalona. Ale po niej Syrena stała się wręcz oschła. Oschła dosłownie. Dawaj ja ta wodą polewać, ale nic z tego. Przy mojej gorącej duszy, syrena wyschła prawie na amen. Z loża już się nie podniosła, tylko niczym ryba powietrze łykała. Żegnać mi się z nią przyszło trzy miesiące po ślubie. Ale wcześniej przed śmiercią urodziła nam dzieci. Tak. No nie do końca to były dzieci, ale karaski i różne śledzie. Wiesz pan, tak ja do końca, to nie bardzo jej ufałem, bo żaden z nich nie był podobny do mnie. Kazałem klechcie wszystkie wyłapać i na rynku sprzedawać. A było ich tyle, że gdy mi tylko połowę zysku ze transakcji oddał, to mogłem w dalszą podróż ruszyć. A jak się nazywał ten niby święty człowiek? To był Soplica herbu Korzbok, znaczy trzy złote karasie, Kochanieńki mój panie. Na moich karaskach złota się dorobił tak się i przez to tak mnie nie lubi. Ja zaś by uczcić swoją damę serca obok Kornina, czyli źródła  Morze osadziłem. Zaś moich poddanych śledziami zaczęli nazywać.

Ej, panie Skryba, nie śpij pan u stołu. Bo jeszcze ktoś Ci pieniędzy do kieszeni nawkłada. I bądź tu dobrym podlaskim gospodarzem, gdy tacy ze słaba głową w gości przyjeżdżają.

Ale ja nie spałem, muszę to Wam wyznać, po prostu chytrym fortelem życie swe ocalić zamierzałem.

Teraz jeśli macie ochotę kawę mi za me cierpienia postawić, to się nie krępujcie. Wystarczy tu kliknąć i mnie na nogi postawić.

https://buymeacoffee.com/kuryerDworski

podpisane

Ledwo żywy Skryba

* Kornin - w luźnym tłumaczeniu z białoruskiego języka oznacza źródło