Kuryer Dworski

Resurrectio Rozdział I, Ambroży Nie pamiętam już, kiedy ostatni raz wiosna przyszła tak niechętnie. Miała już być, a nadal jej nie było. Śnieg wciąż leżał w cieniu, na północnych stokach ogrodu, przy piwnicy i pod dębami. Twardy, zbity, brudny od błota. A jednak wśród nagich gałęzi ptaki już śpiewał

Prawo Murphy’ego miało tamtego dnia wyjątkowo dobry humor. Kopiarka zacięła się dokładnie wtedy, kiedy nie miała prawa się zaciąć. Klient siedział już u kierownika, dokumenty trzeba było przygotować na wczoraj, a urządzenie wyświetliło komunikat, jakby właśnie ono jedno miało dziś decydować o losach

PROLOG Igła leży w mojej dłoni. Mała, a jednocześnie ciężko niczym klucz od drzwi, których nikt już nie otworzy. Stare ręce pamiętają ruchy tak dobrze, że wbijają igłę, nim głowa zdąży o tym pomyśleć. Dratwa ma szorstką powierzchnię i pachnie lasem, mokrą żywicą oraz czymś, co pozostało po tamtej je

Opowieści ciechocińskie - Prądy ANNA Zawsze myślałem, że miłość jest jak światło świecy. Jedni mają w sobie tyle pewności, że przenoszą z nią góry, pozwalając płomieniowi rozświetlać drogę przed sobą i przed innymi. Tylko nie ja! Ja byłem tym, który zasłaniał dłonią ogarek, bojąc się, że wiatr go zd

Opowieści ciechocińskie — Borowina Błotna kąpiel Nie boisz się, prawda? Siedzisz w wannie, patrzysz na ciemną maź i myślisz, że to tylko zabieg. Że ciepło, które oplata ci uda, ma leczyć, a nie przypominać. Że błoto to tylko błoto, a nie pamięć. Znam ten spokój. Też tak siedziałam. Tylko ja wtedy je

Solanka Przyjechałam do Ciechocinka w połowie października 1898 roku, w tę kapryśną porę, gdy światło jeszcze igra na liściach jak na drogim jedwabiu, a jednak pod stopami czuć już miękką zgniliznę wspomnień, które przylgnęły do bruku i których nikt nie ma siły zetrzeć. Powietrze miało smak soli i d

Szept szkarłatu Nie widzisz mnie, choć stoję tuż za tobą. Mój oddech muska twoje policzki i od dawna już nie należy do żywej istoty. Zatrzymujesz się przechodniu, czując chłód, i tłumaczysz to sobie przeciągiem, jesiennym brakiem słońca, a może czymś, co teraz jest wszędzie i ma w nazwie klimat. Naz

Podwójne dno Na targ staroci trafiliśmy właściwie przypadkiem. Mąż namawiał mnie od dawna, by znaleźć coś „z duszą” do naszego nowego domu. Widziałam, jak oczy błyszczą mu przy każdym napotkanym rupieciu, jak dotykał porcelany, przymierzał ramy obrazów, obracał w dłoniach świeczniki. Zachowywał się

Złoto nie daje szczęścia… Dwór Stanisława, choć wciąż dumnie nosił herb nad wejściem, dawno już przestał być ostoją szlacheckiego życia. Dachówki z czerwonej gliny popękały, a wilgoć wdzierała się do wnętrz. Park, który niegdyś mienił się kwiatami i zadbanymi alejkami, zarósł chwastami, a alejki wył