Polanie

Kuuuuuuupujcie Kuryer Dworski... Kuuuuuupujcie Kuryer Dworski. Tyyyyylko u nas pikantne historie nie tylko z zamkowej kuchni, ale również z alkowy, salonu i ……..dworskiej stajni czasami.

Kuuuuuuupujcie Kuryer Dworski, kuuuuuupujcie.

Halo halo, tu wasz szalony skryba, który będzie co smakowitsze kąski podawał na tacy. Wiem, że już niektórzy wiedzą do czego służy widelec i docenią moje wysublimowane smakołyki. Tak, tak, wysublimowane, jest takie słowo. Może nie trafiać do tej części naszego plemienia, co to tylko na łopacie podane papki jada.

Ale a propos plemienia. Czy ktoś z Was zastanawiał się skąd wywodzimy się my, wielcy Polanie?

Nie, szanowne damy i reszta kmiotów. Nie od polan rozumianych jako kłody drewna; chociaż jak na niektórych patrzę to się mocno zastanawiam, czy aby nie od tych tępych szczap pochodzą. Ale zostawmy etymologię i przejdźmy do sedna sprawy.

Wbrew pozorom nasza historia nie zaczyna się na szemranych ynteresach niejakiego Mieszka czy innego Popiela.  O nich opowiem w następnych odsłonach naszego plotkarskiego czytadła.

Wielu magistrów prawi wywody, że Polanie pochodzą od Lachów, a ci od starożytnych Sarmatów. Sarmaci zaś byli w prostej linii potomkami rzymskich konsulów, którzy w upalne lata  wyruszali na tak zwane ksiuty nad nasz ciepły Bałtyk, by przy okazji kupić jantara, zabawić się z gorącymi dziewuszkami, ewentualnie zostawić wśród blond piękności trochę oliwkowych dzieciaczków. No, ale żeby do swych potomków dojechać musieli oni przedzierać się przez gęste bory. Błąkali się czasem  kilka miesięcy nim natrafili na jakiś gród na skrzyżowaniu traktów. I co... Wiadomo, wpiernicz od załogi najpierw, później gonitwy po lasach. Żeby uniknąć zbędnych „ atrakcji” zaczęli Rzymianie zakładać swoje prywatne faktorie. Jako że lud okoliczny niezbyt chętny był do nauki, szczególnie algebry oraz łaciny, zwozili więc ze sobą co bardziej kumatych obywateli. Nie ukrywam, że i moi przodkowie przeto tak trafili do tych borów.

No, ale wróćmy do tej dziczy, którą przyszło mi opisywać. Lud skory do bijatyk zamieszkiwał i nadal zamieszkuje tę ziemię. Najlepiej idzie mu młócenie się po łbach między sobą. Jakimże dla mnie było szokiem, gdy z obrad rzymskiego senatu trafiłem na spęd zwany tu targiem lub zwykłą pyskówką.

Zauważyć da się ciekawą zasadę, że gdzie dwóch Lachów się spiera, tam zawsze trzy różne opinie. Zaczyna się od ciemniaków, a kończy się na moherach i wypominaniu pochodzenia innych członków rodziny by po chwili przejść do mordobicia z okrzykiem ” Światowidzie bronimy Cię w imię Twoje”. I z lewej i z prawej tłuką się i za kudły ciągają. Dopiero gdy jaki wróg zajmie ich grody wtedy na krótko kłótnie swe zawieszają. Ale i wtedy nie wespół się bronią. Dziwna ta kraina, ta cała Sarmacja.

Ostatnio w naszej faktorii pewien kurdupel się pojawił.  Niewtajemniczonym wyjaśniam, że to taki osobnik z metra cięty. Wyróżnia się on dziwną fizjonomią. Od jazdy na oklep posiada krótkie kacze nóżki, serce zaś ze względu na ograniczenia cielesne opiera się o kiszkę stolcową, co wpływa na jego wyjątkową wredność. Uwielbia pławić się w różnych spiskach i konszachtach, wszędzie wietrzy zagrożenie. Nie przywiązuje żadnej wagi do stroju, więc nikt już się nie dziwi, że w dwóch różnych łapciach chadza, albo też w szubie, która na Herkulesa byłaby za duża. Porusza się drobnymi kroczkami, przez co część ludzi zwie go Krokiem, inni zaś Krakiem lub Okrakiem. Przoduje on w judzeniu mieszkańców naszej faktorii. Doszło nawet do tego, że konsul Tyberiusz Granchos musiał go wezwać przed swe oblicze i przemówić mu do rozumu. Nie ma jednak pewności, czy takowy w ogóle posiada.

Konusie ty jeden, czemu tak w mej faktorii kwas i jad swój szerzysz? Masz jakieś fobie, czy może żeś z kołyski w dzieciństwie na pysk przez brata został wypchnięty?

Konsulu złociutki, a wyjdźmy na pole to udowodnię ci jakim jest gierojem. To ja we własnej osobie w pył wojska Cezara rozbiłem. Ja i tylko ja Gallów i Germanów pognałem nad Wołgę.

Zaraz Kraku, gdzie Germany a gdzie Wołga? Chyba ci się kartki w atlasie skleiły. A na pole jak najbardziej mogę wyjść z Tobą.

I w tej to chwili krzyki się podniosły. Na pole, na pole...na pole. By po Puszczy szło echem pooooolen, pooooolen. Oczywiście Krak rakiem z wyzwania się wycofał i z garstką swych zaufanych w pole zaś ujechał. Od tej pory Polanie ich zwali. Między Sarmatami plemię Polan zaczęło z czasem ogromnie się panoszyć. Kraka na swego księciunia jednomyślnie wybrali. Najwięcej zaś ich osiadło wzdłuż Bugu i Narwi.

Co było później, o tym w następnym wydaniu Kuryera Dworskiego. Tym razem smaczki obyczajowo- polityczne będą…..

Z uszanowaniem Krystofos Anonimus  wasz oddany skryba